Donderdag...laatste dag

Vanmorgen voor het laatst mijn ritueel in dit huisje.

Havermout gekookt en thee erbij.

Het weer was gelijk al heel mooi; koud, blauw en zonnig.

Om half 10 zat ik op de fiets richting Bezoekerscentrum, om vanaf hier met de blauwe (Noordzee) route te starten.

Begin van de route was hetzelfde als de paarse.

Soms kwamen de routes ook weer even samen.

De paarse route liep in links om en deze ging rechtsom.

De paden liep die daarom tegendraads.

Ik heb natuurlijk ook weer stenen laten zwerven en kwam ook langs plekken waar ik ze dinsdag neer had gelegd. De meeste lagen er nog.

Na vandaag kan ik niet meer kijken of ze er liggen en moet ik het los laten.

De laatste dagen worden er ook niet veel meer gemeld op Kei Tof.

Hier stuurde ma net een berichtje via Messenger wat ik vandaag ging doen; 

Het was hier zo mooi, zeker waar de zon nog niet was geweest.

De dauw was bevroren, maar weer niet of dat heel goed op de foto zichtbaar is.

Veel bankjes zijn verbonden aan iemand die is overleden.

Ik heb een steentje erbij gelegd.

Hier zitten ook bevroren ijsdraadjes op de takken.

Veel mensen hadden de langlaufski's ondergebonden.

Het hart was weg en nu een lieveheersbeestje neergelegd.

Blauwe luchten overal waar je keek en ik kwam steeds dichterbij de zee.

Een hek om de dieren aan de goede kant te houden kon door de sneeuw niet open, maar je kon door de sneeuw er wel overheen.

Het bevroren strand, met de mooie richtingaanwijzers.

Op de houten constructie stond het blauwe bordje, ik mocht rechtsaf. 

Bevroren schelp, met bevroren haartjes. Lastig op de foto te krijgen.

Het was heel rustig op het strand.

Er kwam geen echt paard langs, dus dan maar mijn play mobile paard.

De eerste duinopgang ging de route alweer van het strand af.

Dag zee, tot een volgende keer.

Veel borden ze je, maar één met 2 ogen. Zie jullie ze staren?

Een houten ster achtergelaten; Mag ik dan bij jou...

Even afkoelen in de sneeuw; dat is toch lekker...

Hahaha; veel sneeuw bleef er niet plakken.

En het zonnetje had veel kracht en ik was zo weer opgedroogd.

Op het meer tussen de duinen waren ze aan het schaatsen. Je kan hier alleen te voet of met de fiets komen. En fietsen was best een uitdaging.

Het vogelmeer.

Hier kwam ik 2 zussen tegen, die liepen ook de blauwe route vanaf hier.

Ik heb ze stenen gegeven en ze waren er blij mee.

Wel grappig, 2 heel verschillende zussen.

Ik heb een stukje met ze opgelopen, tot het bezoekerscentrum.

Hier ging ik naar huis en ze gingen nog wat halen bij het restaurant.

Mijn route; afstand klopte.

Daarna ging ik even brood bij de bakker halen en nog wat bij de Ekoplaza.

Lunch met restje soep en brood.

Daarna mijn fiets wat schoongemaakt en mijn fietstassen er af.

Kan die morgen weer mee.

Het was zo lekker buiten dat ik nog even op een stoel buiten heb gezeten met thee en een boekje erbij.

Was maar even lekker, tot de zon weer verder draaide.

Ik hoorde muziek en dacht ik ga toch nog even naar de ijsbaan lopen.

Ruud had ondertussen een appje gestuurd dat hij onderweg was.

Rond 4 uur kwam Ruud aan en hebben even een bakkie gedaan en nog een keer naar de ijsbaan en via de groene route (niet door de winkelstraat, maar door het groen) naar het huisje gelopen.

Samen een biertje gedronken en niet samen op afstand.

Er stonden pannenkoeken op het menu

Met kaas en met paprika, champignons en salami.

De pannenkoeken werden bruin.

Nu kan ik ook een keer helemaal op de foto.

Heerlijk gegeten.

En verder een rustig avond, waarin ik toch mijn blog wilde typen.

Misschien morgen nog een, maar dat ligt eraan hoeveel zin ik heb.

Het is ook wel fijn dat ik niet meer elke avond hoef te typen.

Fijne avond en wie weet tot volgend jaar... ligt er aan hoe het met ons huis gaat.